Ineke Mahieu

Ineke Mahieu werd in 1959 geboren in Den Haag, de stad waar ze nog steeds woont en werkt. Ze groeide op vlak bij de Haagse kust: nog geen tien minuten fietsen van haar huis vandaan kijkt ze al uit over de zee, en juist die nabijheid van duinen en strand is bepalend gebleven voor haar werk. Voordat het schilderen en schrijven haar hoofdberoep werden, was Mahieu onderwijzeres, maakte ze theater voor kinderen en werkte ze enige tijd als journalist, een achtergrond die haar oog voor verhaal en sfeer scherp heeft gehouden.

Als schilder plaatst Mahieu zich nadrukkelijk in de traditie van de Haagse School. Net als die negentiende-eeuwse impressionisten zet ze haar ezel bij voorkeur buiten op: in de duinen, op het strand, in de polder of op de wadden. Telkens opnieuw stelt ze zichzelf voor de vraag wat op dat moment de essentie en de sfeer van het landschap is, om die schoonheid en haar fascinatie ervoor over te brengen op het doek. Naast landschappen, kust- en zeegezichten schildert ze ook stillevens en portretten, en ze neemt geregeld portret- en opdrachtwerk aan.

In een periode waarin de Nederlandse beeldende kunst sterk leunde op het conceptuele en het abstracte, heeft Mahieu consequent voor de figuratie gekozen. Voor haar is schilderen niet alleen weergeven wat ze ziet, maar ook wat ze voelt bij het landschap of het model voor zich. Die combinatie van waarneming en innerlijke beleving geeft haar werk een herkenbare, atmosferische toets waarin lucht, water, zand en licht in elkaar overvloeien.

Mahieu is werkend lid van de Haagse Kunstkring en van de Rijswijkse Stichting Arti Shock, en haar werk is in voorraad bij onder meer Galerie Artacasa in Amsterdam, Galerie Hoeve Rijlaarsdam in Nieuwkoop en Galerie De Hollandse Maagd in Gouda. Daarnaast is haar werk te zien geweest bij onder andere Galerie Ruigewaert en Bax Kunst, en neemt ze deel aan plein-airevenementen zoals het Schilderfestival. Naast haar schilderpraktijk is ze ook bekend als auteur: ze schreef onder meer de biografie Gérard Lemaitre (2004) over de gelijknamige danser en de Haagse stadsboeken De Haagse Canon (2007) en De Haagse Plekken (2014), naast jeugdliteratuur die vaak in het verleden speelt.